Dichter op de huid in Fort Asperen

De mens wordt door drie lagen omgeven: door de huid, door de kleding en door muren.De mens wordt door drie lagen omgeven: door de huid, door de kleding en door muren.
Friedensreich Hundertwasser

Na de succesvolle tentoonstellingen Armor van Lidewij Edelkoort in 2003 en Ark van Peter Greenaway in 2006 is Fort Asperen in 2008 opnieuw het toneel van een belangrijke tentoonstelling: Dichter op de Huid. Dichter op de Huid is een samenwerkingsproject van de Stichting Fort Asperen met het Nationaal Glasmuseum en de Glasblazerij Leerdam. De tentoonstelling is samengesteld door Arnoud Odding van het Nationaal Glasmuseum en de Glasblazerij Leerdam en door onafhankelijk tentoonstellingsmaker Tiziana Nespoli.

De huid
Niets is zo vanzelfsprekend als de huid. Bijna alles heeft een huid. Huid is een orgaan, huid is een begrip. Huid kan ziek of kapot zijn. Huid bevindt zich aan de oppervlakte. Huid kan ademen, stekels opzetten, huid geeft bescherming, karakter, identiteit. Maar huid is ook vreemd en ongrijpbaar. Is een lap leer nog huid? Is de drab op de bodem van een uitgedroogde sloot een huid? Wat bedoelen wij als wij in de huid van een ander kruipen? Dichter op de huid is een verkenning van de vele betekenissen van de huid. Een beeldende en een beschrijvende studie, op de raakvlakken van fysica, sociologie, filosofie, economie, beeldende kunst, vormgeving en poëzie. Een tocht die verrast, confronteert en de zinnen prikkelt – de kippenvelshow.

Een reis in vier hoofdstukken
Dichter op de huid is het best te begrijpen als een reis, een reis waarbij de beschouwer steeds dieper de huid wordt ingetrokken; van de zichtbare, misschien wat oppervlakkige buitenkant naar het essentiële; van het waarneembare naar het ongrijpbare. Voor elk van de episoden is een aantal kunstenaars en ontwerpers gevraagd om met bestaand of nieuw werk te reageren. De kunstwerken worden getoond in de ‘huidcellen’ van het fort, ofwel de ruimten aan de buitenzijde van de cirkelvormige verbindingsgang van het fort. In de verbindingsgang zelf zullen, als introductie op de episodes, vier AV-installaties te zien zijn waarin de verschillende visies op de huid aan elkaar worden geconfronteerd. Een selectie uit het duizelingwekkende resultaat dat het onderzoek van de gastcuratoren in de afgelopen maanden heeft opgeleverd. Tegenover de veelvormige huidassociaties uit de fysica, de psychologie, de poëzie en filosofie staat de geconcentreerdheid van de kunstwerken in de naastgelegen huidcellen.

Op de tentoonstelling is onder andere werk te zien van Alexander van Slobbe, Walter van Beirendonck, Wim Delvoye, Lucy Orta, Oron Catts & Ionat Zur, Hussein Chalayan en Naomi Filmer. Verder zullen te zien zijn: Rogier Roeters, Jurgen Bey, Inez van Lamsweerde, Levi van Veluw, Mieke Groot, Keiko Sato, Voerman&Vermeulen, Bart Hess, Elisabeth Swinburne, Joanneke Meester, Berend Strik, Christophe Coppens, Maria Blaisse, Simone van Bakel, Sissel Tollaas, Simone van Bakel, Christophe Coppens, Joanneke Meester, Rob Sweere en Koos Breukel.

Op het lijf geblazen
Dichter op de huid vormt een tweeluik met het experimentele project Op het lijf geblazen van het Nationaal Glasmuseum in de Glasblazerij Leerdam. Op het lijf geblazen is "een serie experimenten in de Glasblazerij Leerdam waarbij (mode)ontwerpers en kunstenaars gevraagd worden objecten te maken in glas die draagbaar zijn. Behalve in sieraden en in kleinere accessoires lijkt het gebruik van glas niet erg logisch. Op het lijf geblazen is er op gericht om toepassingen te bedenken die misschien niet erg logisch lijken maar dat uiteindelijk wel blijken te zijn. Alexander van Slobbe, Berend Strik, Naomi Filmer, Simone van Bakel, Joanneke Meester en Christophe Coppens zijn enkele van de uiteenlopende kunstenaars en ontwerpers die al toegezegd hebben.