Het Transparante Lichaam

Wie zouden we kunnen zijn, Hoe kunnen we onszelf anders zien? Nieuw werk van Kamagurka, Naomi Filmer, Gerrit+Natasja, Simone van Bakel, e.a.

Wij mensen, wij moeten voortdurend kiezen. We kiezen de man of vrouw om mee te leven, we kiezen onze carriére, ons huis en ons mobieltje. Ja, wij kiezen zelfs voor onze kinderen. Door onze keuzes onderscheiden we ons en kunnen we onze eigenzinnigheid, onze individualiteit laten zien. Althans, dat denken we. Maar hoe individueel zijn wij eigenlijk? Na tientallen jaren van individualisering blijft er steeds minder over van onze illusie uniek of bijzonder te zijn. Zeker, velen hebben zich los gemaakt van de protestantse, katholieke of socialistische wortels waaruit ze zijn voort gekomen. Maar daarvoor in de plaats zijn andere kringen gekomen. De cultuur is gefragmenteerd in steeds kleinere subculturen. En toch, we blijven in de groep. Individualiteit is niet meer dan een prettige illusie, een luchtspiegeling. Maar als individualiteit een illusie is moeten we ons daar dan bij neerleggen? Wie zouden we kunnen zijn? Hoe kunnen we onszelf anders zien? Dat zijn de vragen die vanaf het najaar van 2010 gesteld zijn in de Glasblazerij. Kunstenaars en ontwerpers hebben altijd naar nieuwe types gezocht. Types, voorbij het individu. In de glasblazerij is een zoektocht gedaan naar "de Transparante Mens". Niets is zeker, alles vloeit. We vervormen, we transformeren, we herinterpreteren en we herzien onszelf. De transparante mens gaat over iedereen die ooit iets van zichzelf weerspiegeld heeft gezien.

In de vijf glazen kassen in de museumtuin is werk te zien van Naomi Filmer, Kamagurka, Bart Hess, Gerrit + Natasja, Eibert Draisma, Arnout Visser, Simone van Bakel en Titia Ex. Ook is werk opgenomen van enkele studenten van ArtEZ Fashion Masters, Arnhem en van St. Lucas, Beeldende Kunst te Gent.