Het Glazen Labyrint

De naoorlogse wederopbouw was niet alleen een gouden tijd voor aannemers maar ook voor kunstenaars. Want in bijna alle nieuwe, openbare gebouwen moest kunst komen. Dat hoorde zo. Wandschilderingen, wandtapijten, sculpturen en ook veel voorstellingen in glas. Niet meer zoveel glas in lood als voor de oorlog, maar vooral gezandstraalde ruiten, want dat was zakelijker en paste beter bij de nieuwe tijd. Maar de tijd verstrijkt en de naoorlogse openbare gebouwen worden één voor één gerenoveerd of zelfs geamoveerd, wat een mooi woord is voor"gesloopt". In de afgelopen jaren zijn er al vele glazen kunstwerken verloren gegaan. Daarom heeft het Nationaal Glasmuseum het initiatief genomen om belangwekkende, ontheemde glaskunst een veilig thuis te bieden. Een thuis in de 1.700 m2 grote tuin van het museum. Daar zal het museum de komende jaren geleidelijk bouwen aan een labyrint van ontheemde, monumentale glazen voorstellingen en sculpturen. Speciaal voor dit Glazen Labyrint heeft Piet Hein Eek een eenvoudig en verplaatsbaar systeem van 'glasbokken' gemaakt. Bokken die herinneren aan de stellages waarop glaszetters hun grote ruiten transporteren.

Een belangrijke plaats in het Glazen Labyrint wordt ingenomen door vier grote glaspanelen die afkomstig zijn uit een gebouw van het UWV. De panelen zijn in reliëf gezandstraald naar een ontwerp van de kunstenaar Willem Leonard Wagemans (1906-1993). Op ieder paneel zijn beroepsgroepen te zien die in de veertiger en vijftiger jaren van de vorige eeuw voorkwamen in Nederland. De glaspanelen waren eigendom van het Algemeen Werkloosheidsfonds (AWf), een voorloper van het UWV. De werkgeversvereniging van de glasverwerkende industrie heeft deze panelen in 1948 aan het AWf cadeau gedaan. De firma Glasindustrie Zuid-Holland te Den Haag kreeg de opdracht het ontwerp te vervaardigen. De officiële opdrachtgever was het Commissariaat voor Oorlogsschade, destijds een onderdeel van het Ministerie van Financiën.