Nuances cachees

De Belgische beeldende kunstenares Maria Dukers (Madrid, 1974) presenteert in het Glasmuseum een serie objecten in vlakken van glas en plexiglas. In het kader van het Stokroos Stipendium heeft zij een nieuwe, haast architectonische, glasinstallatie in het Glasmuseum ontwikkeld. Deze installatie zorgt dat de fysieke aanwezigheid van de bezoeker onderdeel van de ruimtelijke beleving wordt. De suggestie van een levensgrote maquette wordt teruggebracht naar de proporties van een expositiezaal. Ook voor haar presentatie in het museum lopen de verhoudingen van haar installatie en de interactie met de ruimte wat ‘uit de hand’. De strakke uitvoering doet exterieur aan, haast als een etalage die een huiskamer is binnengebracht. Hiermee zet zij de relatie tussen deze karakteristieke tentoonstellingruimte, de Stokrooszaal, en haar werk op een bijzondere manier op scherp: Wat is nu binnen, wat is nu buiten?

Met de keuze voor Maria Dukers zoekt het Nationaal Glasmuseum bewust de grenzen op van wat glaskunst (meer) zou kunnen zijn: een pleidooi voor dat klassieke tradities nog steeds een hedendaagse betekenis hebben. De lichtheid, de harmonieuze verhoudingen en de strakke lijnvoering van Dukers zijn geïnspireerd op de geometrische tekeningen van Felix De Boeck uit de jaren 1922-1923. De Boeck behoort tot de eerste generatie modernistische schilders in België. Maria Dukers heeft een achtergrond in de architectuur en haar werk kent ook een sterk verwantschap met de Nederlandse kunstbeweging De Stijl; zoals het evenwicht van de verhoudingen en de zuivering van de elementen tot het essentiële. Haar werk is geometrisch van vorm en refereert vanwege de wijze waarop Dukers glas hanteert, enerzijds aan een glas-in-lood traditie en anderzijds aan abstracte schilderkunst.

Maria Dukers is steeds op zoek naar een manier om subtiele diepte in haar werk te integreren. Haar rechthoekige volumes hebben een sterk sculpturaal aspect, net als laagreliëfs, waarvan de transparantie een nieuw spectrum van licht in de verschillende lagen teweegbrengt. Bij haar toepassing van het mengen van kleuren, door glas achter elkaar te plaatsen, speelt licht een hoofdrol. Zelf zegt zij hierover: "Het in de ruimte brengen van het licht. De ruimte wordt opgebouwd uit volumes en vlakken waardoor het licht de kleuren laat weerkaatsen en spelen met de diverse facetten van elke compositie. Het essentiële ligt in de lichtvibratie die zich afspeelt in deze minutieus geconstrueerde ruimte, dankzij de kleur, de doorzichtbaarheid, de juxtapositie, de superpositie en de diepte."