Glasmuseum presenteert zeven openingstentoonstellingen

In de twee dijkvilla's en de ruim 1.600 m2 grote museumtuin presenteert het nieuwe glasmuseum doorlopend zes á zeven tentoonstellingen. Presentaties waarin de worsteling van de mens met zijn idealen van alle kanten wordt belicht. Het scherpst komt dit naar voren in een drieluik: 'Neemt het Schoone', 'Blij Glas' en 'Op het lijf geblazen'.

Neemt het Schoone verbeeldt de eerste artistieke bloeiperiode van de Leerdamse glasfabriek onder het directoraat van fabieksdirecteur P.M. Cochius van 1912 tot 1933. Cochius was een spirituele en sociaal bewogen directeur die – zoals velen in zijn tijd – in de natuur en in de wiskunde hogere schoonheden zag waardoor de mensheid zich zou kunnen verheffen. Die inspiratie heeft tot ikonen van het moderne glas geleid, maar ook tot financiële problemen en uiteindelijk tot autonome werken die onbereikbaar waren voor de gewone man. Over de ontsporing van een ideaal, hoe mooi die ontsporing ook was.

Blij Glas toont het optimisme van de jaren vijftig waarin de wereld opnieuw wordt vormgegeven, maakbaar is, en waarin we allemaal geacht worden goed te wonen – de tweede bloeiperiode van het Leerdamse glas. Ongebreideld optimisme tegen de achtergrond van de bom en de eentonigheid van de goede smaak. Idealen, tussen goed en beter weten in.

Op het lijf geblazen biedt een overzicht van de experimenten van een vijftiental kunstenaars en (mode)ontwerpers die in de afgelopen twee jaar op uitnodiging van het museum werkten in de glasblazerij. Allemaal zijn zij gevraagd te beginnen bij het individu. Het individu dat zich wenst te onderscheiden en dat, op zoek naar zingeving, in een overvloedige wereld, hoogst individuele keuzes maakt. De mens die de spreuk van Descartes "Ik denk dus ik ben" heeft vervangen door "Ik kies dus ik ben".

Van de op een hogere werkelijkheid geïnspireerde idealen uit de jaren twintig, via het ideaal om de maatschappij te verbeteren door hard te werken en opnieuw vorm te geven, in de naoorlogse tijd, zijn we in het hier en nu aangeland bij het ideaal van het individu dat vooral zichzelf wil verwezenlijken. Glas is een lege bel die telkens wordt gevuld met andere idealen.

Iemand die al die idealen en inspiratiebronnen verenigt is de schilder Marc Mulders. Speciaal voor het nieuwe glasmuseum maakt Mulders een grote installatie onder de titel The Seven Last Words of Christ. Paradijsvogels, vlinders, zwanen, schedels en doornen tekenen zich af tussen de uit glas gesneden pijlers van het grondplan van de St. Pieter in Rome. Echo's van de laatste woorden van Christus aan het kruis in de zeer persoonlijke symboliek van Marc Mulders.

De negentig van Meijdam is een overzichtstentoonstelling met 90 unica's van Floris Meijdam t.g.v. zijn negentigste verjaardag. Meer dan 35 jaar (1949-1984) was Meydam hoofdontwerper van de Leerdamse glasfabriek. Ook na zijn pensionering bleef hij als glasontwerper actief. Ruim vijf decennia glaskunst die een beeld geven van de veelzijdigheid van één van de belangrijkste naoorlogse glasontwerpers.

Blown to life in de tuin van het Glasmuseum, toont de resultaten van een drie weken durende workshop, dit voorjaar in de Glasblazerij met zes Keniaanse kunstenaars en glasblazers en ruim twintig Nederlandse ontwerpers en kunstenaars. Hoe de versmelting van Hollandse logica en Keniaanse inventiviteit leidt tot producten voor de wereldmarkt. Over idealisme gesproken.

Het zijn de eigenschappen – transparantie, spiegeling, het breken van licht, vloeiende lijnen, scherpe randen en kwetsbaarheid – die glas mogelijkheden geeft. Om idealen te verbeelden maar ook om verhalen te vertellen, in films. "Flare" is een associatieve beeldenstroom van tientallen fragmenten uit beroemde speelfilms. De vertellende kracht van glas.